PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA W PRZYBYNOWIE - KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM ŚWIĘTEGO PIOTRA I PAWŁA APOSTOŁÓW.

HISTORIA Z TABLICY W KOŚCIELE.

Parafia tutejsza jest wymieniana po raz pierwszy w 1306 r. ale zapewne jej początki sięgają II połowy XII w. W 1490 r. czasowo należała do parafii w Leśniowie. W 1916 r. wydzielona została z tej placówki parafia w Choroniu łącznie z Porajem, który później stał się również samodzielną placówką. W 1940 r. granica wytyczona przez Niemców oddziela od Przybynowa Żarki Letnisko, które najpierw stały się filią, a w 1948 r. ekspozyturą i parafią 1957r.

Pierwszy kościół drewniany p. w. Św. Piotra i Pawła Apostołów wspomniany jest w 1306 r., kiedy został obrabowany przez najemnych żołnierzy. Wspomina Go Jan Długosz w Liber Beneficjorum w 1470 r. Przetrwał on przypuszczalnie ok. 250 lat. W 1595 r. w Przybynowie był już kościół murowany zbudowany prawdopodobnie w połowie XVI w. na miejscu poprzedniego zapewne z fundacji Myszkowskich. Był on krótszy o 1/3 od dzisiejszego kościoła. Wieżę z podłużnym piramidalnym zakończeniem miał miał na froncie. Pokryty był gontem, nie miał sklepienia lecz pułap. Pierwotnie renesansowy, przebudowany został w 1770 r. w stylu barokowym za proboszcza ks. Marcina Koźlickiego przez dziedzica Adama hr. Męcickiego, starostę bodaczowskiego (patrz herb na przodzie chóru i płytę marmurowąnad dawną zakrystią). Został zasklepiony i przyozdobiony ornamentami z gipsu, stacjami drogi krzyżowej, popiersiami apostołów, ewangelistów i świętych. Konsekrowany 22 lipca 1777 r. przez Ignacego Kozierowskiego biskupa sufragana gnieźnieńskiego. W pierwszej połowie XIX w. znacznie podupadł. W 1862 r. poddany został gruntownemu remontowi. Wieżę pokryto wówczas blachą. W 1863 r. konsekrował go ponownie po tym remoncie biskup Maciej Majerczak, administrator diecezji kieleckiej. Kościół ten nie uniknął pożaru, podczas którego stopiły się dwa dzwony umieszczone w wieży kościelnej. Było to w 1894 r. Dzwony ulane potem na miejscu przez Jana Żucha z Żarnowca zabrali Austriacy. Po nieudanym odlewie nowych dzwonów sprowadzono w 1926 r. z Węgrowca obecnie istniejące o wadze 607 kg. W latach 1911-1912 staraniem ks. Adama Adamka powiększono kościół dodając dwa przęsła, arkady, zakrystię i nową kopulastą wieżę. Cały kościół pokryto dachówką.

W kościele jest kilka obrazów. W ołtarzu obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy z dzieciątkiem. Za dawnych czasów ściany i ołtarze zdobiły kryształowe lustra w liczbie 24. W1962 r. za ks. Stanisława Poroszewskiego wnętrze kościoła zostało odmalowane i odnowiony został ołtarz główny. Za księży Janusza rakowskiego i ks. Romana Cer w latach 1995-1996 kościół pokryto blachą miedzianą.

...